Europejskie Obserwatorium Południowe poinformowało o odkryciu nowej egzoplanety, która orbituje dookoła Gwiazdy Barnarda. Gwiazda znajduje się zaledwie 6 lat świetlnych od naszej planety i jest najbliższą względem Słońca gwiazdą pojedynczą. Czyni to odkrytą planetę drugą najbliższą egzoplanetą względem Ziemi.

Te przełomowe odkrycie zostało ogłoszone w opublikowanym dzisiaj artykule w czasopiśmie Nature. Detekcja Superziemi o masie 3,2 masy naszej planety jest wynikiem projektów Red Dots i CARMENES, które doprowadziły wcześniej do odkrycia nowej planety na orbicie wokół naszej najbliższej gwiezdnej sąsiadki, Proximy Centauri.

Planeta otrzymała nazwę Gwiazda Barnarda b. Uzyskane dotychczas dane pozwalają sądzić, że jest superziemią o masie co najmniej 3,2 razy większej niż Ziemia, a rok na jej powierzchni trwa około 233 dni. Pomimo tego, że orbituje względnie blisko swojej gwiazdy, egzoplaneta znajduje się blisko linii śniegu, obszaru, w którym lotne substancje, takie jak woda, przechodzą w stan stały. Temperatura panująca na powierzchni planety może wynosić –170 ℃.

Gwiazda Barnarda jest czerwonym karłem, prawdopodobnie dwa razy starszym niż Słońce. Ta chłodna, małomasywna gwiazda dostarcza do planety zaledwie 2% energii, którą Ziemia otrzymuje od Słońca. Omawiana kula rozpalonej plazmy jest również najszybciej poruszającą się po nocnym niebie gwiazdą.

Do odkrycia gwiazdy wykorzystany został efekt Dopplera. Gdy planeta okrąża gwiazdę, jej grawitacyjne oddziaływanie powoduje, że gwiazda się „kołysze”. Podczas gdy gwiazda oddala się od Ziemi, jej widmo przesuwa się w stronę czerwoną, czyli w stronę fal dłuższych. Z kolei światło gwiazdy jest przesunięte w stronę krótszych, bardziej niebieskich fal, gdy gwiazda zbliża się do Ziemi. Astronomowie używają tego efektu do mierzenia zmian prędkości gwiazdy, które są powodowane przez znajdującą się orbicie egzoplanetę. Urządzenie HARPS może wykrywać zmiany w prędkościach gwiazd na poziomie 3,5 km/h.

Projekt Dedal

Projekt Dedal był projektem opracowanym przez Brytyjskie Towarzystwo Międzyplanetarne który zakładał zbudowanie i wysłanie w kosmos statku kosmicznego. Statek miał po 50 latach dotrzeć do gwiazdy Bernarda osiągając przy tym 12% prędkości światła. Tak wielka prędkość miała zostać uzyskana poprzez jądrowy napęd pulsacyjny czyli mikroeksplozji termojądrowych o częstotliwości 250 na sekundę.

Dwustopniowa rakieta Dedal miała zostać zbudowana na orbicie. Silniki pierwszego stopnia w ciągu 2 lat miały rozpędzić rakietę do 7,1% prędkości światła. Następnie silniki drugiego stopnia działające przez 1,8 roku nadałyby mu prędkość docelową. W czasie podróży statek miałby przeprowadzić badania ośrodka międzygwiezdnego. Po dotarciu do Gwiazdy Bernarda nie przewidziano lądowania lecz zamierzano wystrzelić w kierunku gwiazdy lub orbitujących ją planet kilkanaście sond, mających na celu zebranie danych naukowych. Dane miały być przesyłane na Ziemię z użyciem anten statku macierzystego.

 

Źródło: ESO

Bartosz Mejer Administrator
Popularyzator sektora kosmicznego w Polsce. Udzielam się głównie na tematy załogowej eksploracji kosmosu, kolonizacji Marsa oraz nowinek astrofizycznych.
8